Pimm van Mourik

Kunst kopen is niet alleen een kwestie van smaak maar zeker ook een kwestie van geld.
Wat voor de één een acceptabele prijs is kan voor de ander een onverantwoorde aanslag op het budget zijn.
Kunst lijkt daarmee een elitaire zaak te zijn.
Wie geld heeft kan kunst kopen, wie minder bedeeld is moet er één uit de stapel van IKEA pakken.
Heeft de één een uniek werk aan de muur, heeft de ander er één uit de massa.
En daarmee is kunst niet een zaak van mooi maar een zaak van betaalbaar.

Is er dan geen oplossing voor dit probleem?
Een eerlijkere verdeling van kunst.
Ik denk van wel.
En misschien wel een eenvoudigere dan menigeen vermoedt.

Wat nu als we de prijs van kunst variabel maken.
Niet een absoluut bedrag op een kaartje maar gewoon een percentage.
Een percentage van het netto maandinkomen.

Laten we zeggen dat iets 10% van het netto maandinkomen kost.
Dit is voor iedereen dan een gelijke belasting van het budget.
Degene die van het bijstandsniveau moet leven is pakweg zo'n 70 Euro kwijt en de dubbelmodale verdiener betaalt zo'n 300 Euro voor hetzelfde kunstwerk.
Maar iedereen is op deze manier wel in staat om van echte kunst te genieten.
Even bij aanschaf een identiteitsbewijs en een recent salarisstrookje laten zien en de prijs van het kunstwerk is bepaald en de koop kan gesloten worden.

En de kunstenaar dan.
Simpel, die bepaald de minimumprijs die ontvangen moet worden ter dekking van de kosten en daarmee ook het percentage.
En door de variatie in percentages kun je toch de gehele portfolio aanbieden.
Van pak hem beet 10% tot misschien wel 200% of wie weet nog meer.

Ik denk dat de kunstenaar of kunstenaars die op deze wijze de markt benaderen in ieder geval kunnen rekenen op de nodige publiciteit.
En misschien zelfs wel op subsidie vanuit Brussel omdat immers de kunst op deze wijze binnen het bereik van iedere burger wordt gebracht.

Maar hufterproef is het niet.
Als de tweeverdieners op komen draven met een loonstrookje van de laagst verdienende partner dan wordt de kunstenaar opgelicht.
En als iemand op bijstandsniveau kunst koopt om weer lekker door te verkopen dan kun je daar ook neits aan doen.

Maar is dit een probleem?
Nee, natuurlijk niet.
De kunstenaar heeft immers zijn prijs bepaald en krijgt minimaal wat hij wil hebben.
Iedereen happy zou ik zo zeggen.

Misschien de moeite waard om dit idee eens in overweging te nemen.